Travailler c'est trop dur!

Hmm, ik zag dat mijn laatste blog geschreven was op 11 augustus. Dat geeft te denken... Geen zin meer? Gedoe? Andere prioriteiten? Wat het ook is, ik ben er weer en heb zin een stukje te blabliblablaën!







De afgelopen weken stonden natuurlijk volop in het teken van verhuizen. Tussentijds was er gelukkig ook nog afleiding van doos en bubbeltjesplastic in de vorm van een, bijvoorbeeld, overvliegende smurf. Het was 'Ballonfiësta" en Barneveld en omgeving bruisde en zinderde.
Op een mooie zomeravond kon het dus zomaar gebeuren dat er een Calimero of levensgrote kangaroo overkwam. In ons geval bijgaande smurf. Door een waterkraan? M'n zolen! ;)

Overigens vergleden de weken in een mist van schuurstof, houtkrullen, natte behangvellen, kwasten en rollers en terpentine tot m'n wimpers. Wat een geluk! Ik heb een aantal meer dan schattige vrienden en familie en ik heb, echt waar, super hulp gehad. De dagen waren niet alleen vruchtbaar maar bovenal gezellig en véél gelachen! Best relaxt eigenlijk.
Alle donkerbruine landelijkheid is getransformeerd in licht en luchtig wit met een toets van aquamarijn. De keuken moet nog maar dat laat ik maar doen. Het is zo'n ongelooflijke s... klus, daar ben ik niet voor in de wieg gelegd.

Boer Harms had hoge nood in de vorm van hoog gras. Meer dan twee kontjes hoog en bezaaid met prachtig blauwe korenbloemen. Maar hoe lieflijk ook; het moet er een keer af. En het bleef maar regenen deze augustus maand... Vorige week donderdag toch maar gemaaid en zaterdagnacht ging het in balen. Jammer genoeg niet de kleine baaltjes die we zelf gebruiken, daar was het nog te nat voor dus Dinette (of Dick?) geven het nu aan hún vee. Mooi, dan is het toch geen verloren oogst!

Dat waren mijn belevenissen van de afgelopen 3 weken... Treurige score? Tja, de bungeejump, parachutesprong en formule 1 race bewaar ik lekker voor een andere keer! :)

En dan morgen D Day! De dozen die al 2 weken ingepakt op transport staan te wachten, de meubels die in een verder ontzielde woonkamer staan; morgen wordt alles door sterke mannen armen opgepakt en meegenomen naar wat mijn nieuwe veilige haven wordt. De meterstanden opgenomen, de laatste post aan nummer 155 in mijn tas. . Met veel onzichtbare bagage en met andere mensen om me heen (waaronder een gezinnetje van 4 met een mamma die Gerrita heet en waarvan ik het heel leuk vind dat ze op fietsafstand van me wonen!!!!)
Veel lief en gelukkig weinig leed laat ik achter in de muren en vloeren van het huis aan de Laat.
December 1987-augustus 2010.

Wat zal de toekomst, míjn toekomst, brengen?
Ik ga naar nummer 16-50.
Ik ben van plan daar héél gelukkig te worden.Amours secrèts, passions public

Les îles Marquises

Het is wel de tijd der mijlpalen. Eerste eigen auto, een zeeRover gelijk maar ;). Verhuizen naar een pittoresque houten huisje in between two villages waar ik niemand ken. Een eigen tuin inclusief vijvertje, ook mijn eerste want in Alkmaar was het een dakterras. Eigenaresse van een bedrijf. Dat een 'beetje' op de achtergrond is geraakt door al het emotionele geweld maar wat straks natuurlijk een beursgenoteerde multinational wordt. En afscheid van een grote liefde. En dat is het meest ingrijpende van alles. Maar daar moet ik nu niet over nadenken dus we gaan het maar eens hebben over de sportieve prestatie van afgelopen zaterdag!

Was het niet (bijna) alle dagen zeer goed, goed tot redelijk goed weer de afgelopen we(e)k(en)? Zo niet zaterdag 8/8. En dat was nu juist de dag waarop wij, dat is: onze buren Dick en Marjan, hun dochter Brenda en diens echtgenoot Ronald en wij zelf, de Pontjesroute gingen fietsen. Achteraf hadden we net zo goed de watertjes kunnen overzwémmen want nat waren we toch al...

Om 9 uur zaten we in de auto op weg naar het station van Castricum. Ik reed, M zat helemaal achterin zijn krantje te lezen, Marjan naast mij voor de broodnodige chitchat en Dick ertussen in. Drie fietsen erbij en B en R met nog 3 fietsen in de bus van Bouwman.
Gelukkig bleek er op het station een Kiosk waar we eerst maar flink aan de koffie (ja, wat dacht je dan?!) zijn gegaan, gelardeerd met een saucijzenbroodje, want het kwam met gólven de hemel uit.
Toen het overging in spetteren zijn we met stoere blik op de rossen gestapt en 'en avant les enfants de la patrie!'.
Het moet gezegd, als je erin loopt/fietst/zoent (ook zeer aan te bevelen) is het minder erg dan wanneer je ervan binnenuit naar kijkt. Met uitzondering van dat laatste want dat is altijd fijn natuurlijk. Mits met de juiste persoon. :). Bijvoorbeeld in Amsterdam tijdens een zomerse stortregen. Ik dwaal af.

Prachtige route. Veel groen, dat spreekt, maar ook snoezige dorpjes en dus af en toe een pontje.
Toen we ergens tussen Uitgeest en Akersloot waren doemde er een zeer Hollandse molen op uit het lover; een fotomomentje! De dame die in de belendende tuin haar boodschappen stond uit te laden wilde de foto wel maken en, lieve mensen zijn overal: we mochten mee naar binnen om een kijkje te nemen in de molen! Haar man was molenaar geweest op een andere molen en toen ze gepensioneerd waren, kochten ze deze. Klein maar echt super lieflijk en romantisch. Mooie verhalen vertelde ze, onder andere over een Joodse familie die hier ondergedoken had gezeten tijdens de oorlog en deze heeft overleefd. Ik kreeg er kippenvel van.

Verder ging de route Alkmaardermeer langs Akersloot, De Rijp, Spijkerboor. Enig hè, die bijzondere namen? Het was voor mij een beetje een thuiswedstrijd dus geen gegniffel over 'gekke namen' maar de rest van het gezelschap verbaasde zich over 'Jisp, Knollendam en Stierop'. Toch allemaal heel wat poëtischer dan Almere!

Het eerste pontje leverde problemen want dat moesten we zelf vanaf de overkant naar ons toe trekken d.m.v. een ketting maar die bleek vast te zitten. Onze mannen, heus van het type 'Jan, Piet, Joris en Corneel' (does it ring a bell?), kregen er geen beweging in. De jongste man van het gezelschap heeft zich toen het schompes gefietst óm het water heen (zo'n 4 kilometer, naar later bleek), om de ketting aan de andere kant los te maken. Net voordat hij arriveerde, liep er een jongen die we riepen en ja hoor, ketting los, trossen los; gáán. (10 meter hè, hebben we het over).
Zo geinig, met z'n zessen op een soort vlot, fietsen erbij en varen maar. Het heeft iets heerlijk Bromsnorderigs en past helemaal bij mijn état d'esprit van de laatste tijd. Het kan me bijna niet kneuterig genoeg.

Omdat we met de Bouwmannetjes en route waren, waren we véél sneller dan wanneer we alleen zouden zijn geweest (de analyse leert ons niets. Wij zijn wel van het genre: koffiedrinken op terrasje, nestje zwanen bestuderen, koffie drinken maar nu op een terrasje, portemonnee vinden en eigenaar achterhalen, lunchen in een oud, verbouwd kerkje. Zou dát het oponthoud veroorzaken?). Om 16:00: Alkmaar, de Laat. Mijn huis (nog 20 dagen!) dus.
Even verfrissen en daarna lekker uit eten bij Wonder's in Egmond aan zee. Best trek, na 44 kilometer bijna non stop en ook nog eens bijna non stop in de regen, fietsen! Het smaakte voortreffelijk. Na het eten een strandwandeltje, even voelen hoe zálig het water van 'mijn' vertrouwde Noordzee is en toen weer richting KWB.
Sporty Spice of niet?

En nu de laatste loodjes vóór de verhuizing. Vrijdag naar Alkmaar om me uit te laten schrijven, (verhuis) vergunningen te regelen en de laatste spullen in te pakken. Oooohhh, het is leuk (?) maar ook zó eng!

Een onbekende weg te gaan....

Des larmes sucrés.

Tarantelle

Ja, ik was ergens gebleven.... Ah si; in Italia! De lunch in Trattoria San Salvatore. In mijn eerste blog, die, die op mysterieuze wijze meer dan gehalveerd bleek na publicatie, twijfelde ik nog of ik dit adresje wel zou prijgeven maar de tijd heeft me milder gestemd..... www.trattoriasansalvatore.it

De plek was dus sprookjesachtig en na een copieus maal, óp naar Dervio, gelegen aan de oostkant van het Comomeer. Na een warm onthaal hebben we de dagen erna in opperste vakantieroes doorgebracht: beetje zwemmen, beetje eten (....), beetje drinken, wat lezen, beetje crisscross over het Comomeer varen (Bellaggio is een aanrader! Ook Menaggio is lieflijk maar minder pittoresque) en maar hopen op een glimp van George Clooney. Nou, kan je net denken, geen pínk, geen lurf, geen... Niks! En ik had net zo'n trek. In Nespresso.

Helaas komt ook aan al dit dolce far niente een eind dus hóp in de macchina naar Milano waar we onze Roberto oppikten om maar weer eens te gaan lunchen. Dat deden we deze keer in een geinige uitspanning in een heerlijk lommerrijk park omgeven door musjes en Milamezen. O nee, Milanezen. Flauw? Ja. Maar wel een zálig penne Al'arrabbiata!

Baci per Roberto, ik moet gaan. Gauw verkleed van stadsdress naar vliegtuig outfit, eerst met de metro naar station Cardona en daarna naar Malpensa waar de KLM vlucht voor mij gereed stond. Zwaai, zwaai, dag lieve kindertjes, zus en zwager, tot in Nederland!

Na een heel voorspoedige trip van zowat alle denkbare vervoersmiddelen op één dag, kreeg ik direct na landing een sms van M die 'gilde': 'geen treinkaartje kopen want ik sta voor de deur!' Waarom is die man toch altijd zo verdraaide lief?

Een heerlijke 2 weken waren voorbij gegaan . Althans, zo voelde die 5 dagen. Veel gedaan en gezien, lekker bij m'n kindjes geweest, bijgeklets met zusje en zwager, Robert, die ik véél te weinig zie, weer eens in de armen gesloten. Zucht....
Maar toen!

Toen belde Paul of het schikte mijn auto de volgende dag te komen brengen. Of het schikte? Whaaa!!!! Mijn eerste EIGEN AUTO. Ja heus, het is écht waar! Ik heb nog nooit een auto van en voor mezelf gehad. En nu heb ik een mooie Rover voor de deur. Een zee(groen) rover mét haak, trekhaak, voor de goede orde. En een groene kaart, een deel I op mijn naam en een verzekering met een zó'n stomme naam (maar wel heel goed hoor!) dat ik hem hier niet neerschrijf.

Ik ben blij dat er toch zoveel lieve, goede, aardige en behulpzame mensen om me heen zijn.

En ik heb zo'n ontroerende vondst gedaan in een oude dekenkist vanuit de kelder van mijn tante. Daarover later meer.

Mémère....

Tous les chemins ne mennent pas à Rome

Maar wél naar Milaan en het Comomeer! Met de KLM/Alitalia vloog ik vrijdag de 23e naar Linate aeroporto waar Robert (oud studiegenoot van mijn zus en sindsdien een dierbare vriend, eigenlijk van de hele familie) me ophaalde. Gelukkig had hij tijd om samen te lunchen, gezegend zijn de Italiaanse lunches (en diners en cocktail-drink momenten). Roberto moest werken en ik ben dus maar heerlijk eventjes de saldi 'uit gaan checken' in de avenida de Buenes Aires en omstreken. Een heel redelijke score voor een ongelooflijke prijs: 2 super witte T-shirts (ook nog van eco katoen, zo compenseren we het foute vlieggedrag weer), een appeltjes groene 'granddad' bloes e n weer eens een bloemcorsage want daar ben ik dol op. Ik was het schokkende bedrag van E 9,95 kwijt. Whaaaa!!! Bien, waar was je?! Moe als een hond, of stanca morta, zoals de Italianen zeggen, stortte ik me daarna op Robert's riante bed en heb ik lekker liggen soezen, het was ongeveer 37 graden celsius in huis, schat ik, dus ik ging vanzelf in de tropen modus. 's Avonds waren we uitgenodigd door Australische vriend Steven die als jurist voor Enia werkt (soort Italiaanse Shell) maar waar ik me, gezien outfit, gedrag enz, niets bij voor kon stellen. Samen met Marco en werd het een hilarische avond op één van de 2 terrassen, uitkijkend over de daken van Milano by night. Na het ontbijt zijn we in de auto gestapt met als eerste doel: een lunch aan het Lago Maggiore. Lunch in een oud klooster, hoog oprijzend boven het meer met een fabuleus uitzicht. Geen kaart maar 'eten wat de pot schaft'. Dat staat mij altijd wel aan als er maar geen schaap of geit in die pot zit want dan sla ik me alleen manmoedig door de aqua minerale en de vino bianco secco heen.

Helaas is hier iets ernstig mis gegaan. Ik had heel veel meer tekst en foto's maar die zijn op mysterieuze wijze verdwenen. ik baal want ik was er lang mee bezig en nu geen tijd en zin meer om aan te vullen. Een raar en kort verhaal deze keer, vroegtijdig beëindigd, in de knop gebroken. het lijkt de liefde wel. Volgende keer dus meer over Bella Italia én mijn Rover!

Ne m'attends pas trop longtemps à l'ombre fraiche des menhirs.....

Mon Camarade

Dat was een drukke week! Hoewel onze buren heerlijk op het fietsje op verjaardagsvisite gingen, afgelopen zaterdag en het landelijke, lome leven van het tafereeltje afspatte.

Maandagavond heb ik met de nieuwe verhuurder afgesproken, dat ik 20 augustus de sleutel op kom halen; het wordt nu echt! Best eng eigenlijk...
Daarop volgt dan een week waarin ik behoorlijk wat schilderwerk moet verrichten en daar zie ik tegenop want dat is niet mijn sterkste kant. Ik zit vol van mijn tenen tot mijn wimpers, de verf druipt en de kwasten zijn na een dag al keihard. Dat gaat nog leuk worden. Ik hoop dat ik watergedragen verf kan gebruiken want dan hoef ik mezelf niet met afbik troep te lijf. Maar de hulptroepen staan klaar en nu maar hopen dat iedereen ook kán en niet allemaal tegelijk want in een huisje van 13 meter lang, moet je nu ook weer niet met z'n twaalven aan het werk zijn.

Het koeievel is inmiddels binnen en ligt hier voor de haard uit te wasemen. Het is een mooi velletje: beetje hoogpolig (maar waarschijnlijk heet het anders als het om haren gaat) en rood/bont. Het was vast een lieve Bertha 2 die haar hele producerende leven lang, heerlijk buiten op klaverblad en boterbloempjes heeft staan kauwen. Zij gaat straks mijn voeten warmen! :)

Ook ben ik een dagje op pad geweest met mijn collega Yasmine van Vluchtelingenwerk. Wij zijn heerlijk gaan neuzen bij de Kringloopwinkel in Leusden, die kan ik aanbevelen: mooie spullen en erg goedkoop. Ik had 2 dozen met herenkleding en 2 pakken en húp, die kon ik daar lekker dumpen. Is een ander er weer blij mee.
Zelf natuurlijk ook wel weer het een en ander gekocht maar alles nodig! Ja echt! En... een kek modelletje zonnebril van Giorgio Armani voor 1 (één!!) Euro. En ja, het is een echte. Dat ziet deze kenner wel. Zo komt Jan Splinter door de winter. Het schijnt trouwens dat ik als klein kindje al de vuilnisbakken doorzocht op zoek naar 'schatten', daar is zelfs een foto van. Ik zal mijn pipa eens vragen om een scan. Het is dus niet geboren uit (tijdelijk!)(hoop ik!)(ga ik van uit!) geldgebrek maar uit avontuur: 'op jacht naar de schat'!
Daarna gezond geluncht in KWB op nummer 29 en gezellig gekletst. Yasmine is net klaar met haar studie en op zoek naar een baan (sociaal/maatschappelijk, iemand toevallig iets in de aanbieding?) maar blijft zo lang bij ons als vrijwilligster. Ik zal haar wel missen dan, maar hopelijk blijven we elkaar zien.
We moeten trouwens ook nog een eet- en kletsmiddag organiseren voor de Somalische vrouwen club, hier in de tuin/wei. Ik kwam gistermiddag Sado en Jasmine (andere Jasmine)tegen bij AH en ze willen gráág! Wel even rekening houden met de Ramadan die ergens half augustus begint.

Woensdag heel erg gezellig én lekker geluncht met Suzanne bij Dauphine. Het is toch zo heerlijk als je vriendinnen hebt die je al meer dan je halve leven kent; ze weten je achtergrond, je familie, je eigen eigenaardigheden.... Zo'n 32 jaar, dat is stom zeg, om op te schrijven; ik lijk wel een fossiel! Maar zo voel ik me niet en hopelijk zie ik er ook nog niet zo uit. Wel oppassen met al die zon dan!
In september komt haar tweede boek uit 'Obstructie'. Er komt nog een lancerings borrel en daar verheug ik me nu al op. Ik mocht vorig jaar het manuscript lezen en heb het in één ruk uitgelezen; spannend, een aanrader! Ik houd je op de hoogte.

Zondag tot en met maandag stond in het teken van inpakken in Alkmaar. Sowieso al 6 dozen vol boeken en ja, ik kan er geen afstand van doen. Boven is zo goed als leeg en ook het badkamer-kamertje is af. Woonkamer en keuken pak ik als laatste aan want daar wordt hetzij door mezelf, hetzij door tant (de tante die in mijn huis gaat wonen) nog wel gebruik van gemaakt.
Wat een rommel heb ik weten te verzamelen in mijn leven. Al mijn schoolagenda's had ik nog. Sommige eigenlijk wel echte kunstwerken dus daar mocht ik er een aantal van houden, vond ik zelf. Een grote tas vol met brieven en kaarten van mijn Parijs tijd, ja, dat gaat ook niet weg. Maar schoolonderzoeken, repetities, felicitatiekaarten met alleen "groetjes van...", die zijn in de vuilniszak verdwenen. O, en ik hoop dat mijn lezers niet van het genre: 'groetjes van' zijn in kerst- of felicitatiekaarten. Doe dan niks. Verheugd vind je een enveloppe op de deurmat (toch al zoveel leuker dan een digitale kaart, hoewel ik dan wel weer dól ben op e-mails). Hoe die kaart eruit ziet maakt mij niets uit. Het zegt wel iets over de afzender (had nog een stapel goedkope van zo'n dumpwinkeltje liggen/houdt van beertjes of andere beestjes, is blijkbaar de orale fase nooit ontgroeid?/is meningloos over het concept ansichtkaart en dat zie je/zoekt met zorg een kaart passend bij de ontvanger en/of is maatschappelijk geëngageerd en stuurt er 1 van Unicef). Hoe dan ook: men heeft aan je gedacht en moeite voor je gedaan: kopen of uit de la pakken, adres opzoeken, postzegel plakken; dat is lief. maar SCHRIJF ook iets. Hoe gaat het met je? Ga je binnenkort op vakantie (ik ben jarig in november dus dat gebeurt niet zo vaak)? Heb je het nog leuk op je werk? Maar geef er een persoonlijke twist aan! 'Groetjes' is niks. Amongst friends. Zo, uch, ik heb gezegd.

Dit kind, waarvan ik de navelstreng heb doorgeknipt, zie ik zaterdag weer! ->

Maar gelukkig was er ook nog tijd voor een zonnebad op het strand en een hapje op een zomers terras met de ondergaande zon op de achtergrond.. De boog kan niet altijd gespannen zijn! :)

En als laatste: ik krijg een auto! Van Paul, een Rover. Een oudje, dat wel maar als het rijdt ben ik tevreden. Ook wel chic: leren bekleding en notenhouten dashboard. Nu ik dit overlees lijkt het net of Paul een rover is maar het is (onder andere) een broer en de auto is een Rover. Ik hoop niet van mijn gemoedsrust.
Blij!

Vrijdag vertrek ik voor 6 dagen naar het Comomeer waar mijn zus en haar gezin vakantie vieren. Eerst vlieg ik naar Milaan waar ik 1 nachtje bij Robert, een vriend, logeer en vandaar gaan we met zijn tweeën naar het plaatsje Dervio. Ik vind het super om hem weer te zien, de laatste keer was in de zomer van 2008. En hij weet de heerlijkste en hipste (eet) tentjes in Milano... zal ik die lieve jurkjes maar thuis laten en gewoon mijn joggingbroeken meenemen?

Ou s'en vont les avions?


En zijn zusje ook!

Je vous parle du vent sur la mer

Wat een noodweer is het afgelopen zaterdagnacht geweest! Overdag lekker wat rondgelummeld in de tuin, boodschapjes gedaan, beetje gelezen, echte zaterdag 'klussen'. En het was de eerste werk middag van Johan, het nieuwe hulpje dat elke zaterdagmiddag wat komt uitroeien. Zoals daar zijn: onkruid, foute takken, teveel gras, dooie bende.
Johan kwam in een tenue waarmee hij met gemak de K2 had kunnen beklimmen, qua temperatuur beheersing. En dat terwijl onze barometer 33 graden in de schaduw aangaf... Maar de arme jongen bleek zó verbrand, dat de bedekking volkomen gerechtvaardigd zo niet volstrekt onontkoombaar leek.

Om 4 uur vertrokken we ieder zijn kant op: M naar Bosch en Duin voor een zomerse BBQ, Johan naar nummer ehhhh, hier vlakbij in elk geval, en ik naar een culinair hoogstandje en broodnodige chit chat bij Bien en Frank in Weesp.
As ever hadden zij zich weer overtroffen. Onder het genot van een glaasje Colombelle en lekkere gesprekken, werd de tafel volgezet met de heerlijkste happen. Allerlei droge worst en knoflokige vleeswaar, een verrukkelijke Caprese, zelfgebakken brood en tonijnsalade en als klap op een vuurpijl een 'taartje' van aubergine, mozarella, verse basilicum en pesto. Ik vergeet nog van alles; het was een smakelijk en kleurrijk geheel. Om je vingers bij op te eten!
En het toetje...zucht.... Een gelatine plak van o.a. rosé, gevuld met allerhande zomerfruit: zwarte bessen, frambozen, aardbeien. Oog en zinnenstrelend. Het was super gezellig en Michelin sterren lekker.

Helaas was het weer inmiddels helemaal omgeslagen en liep ik, met het water stromend tussen mijn voeten en de zooltjes van mijn sandaaltjes, naar de trein.
Zo, lekker geïnstalleerd, schoenen uit, papieren zakdoekjes om de voeten af te drogen, boekje: rijden maar!
Nee hoor, u kunt uw schoenen weer aan doen en uw kleddernatte sjaal om de nek gooien want we rijden niet verder. Hè!?!? Niet verder????
Bien gebeld of ik weer welkom was, M gebeld of hij me in Weesp kon komen ophalen. Alles kon dus weer beladen met tassen vol blaadjes, boekjes én een manuscript (daarover later meer) back to Dish and Kriel :) premisses.

Eenmaal in de auto trof ons een noodweer dat zijn weerga niet kent. Een regengordijn stortte zich loodrecht naar beneden en boven ons hoofd flitste en knetterde het. We reden echt pal onder het onweer en de auto was vrijwel onafgebroken verlicht. Eng maar ook fascinerend.
Thuis gekomen zagen we dat een boom van de buren was afgebroken en pal over de dam lag. Op een haar na de nieuwe stal gemist....
Ook de kip met haar kuikens waren van de leg. Moeder was pleite en een deel van de kinderen zwierf angstig over het erf. Captain Caveman echter, trok, ondanks dat de takken hem links en rechts om de oren suisden, zijn lieslaarzen en regencape aan om met grote schephanden, de pluizenbolletjes van hetzij verdrinking, hetzij verkoling te redden. En daar stond ik dan, met een gammele krat gevuld met een oude joggingbroek én broedlamp, om het zwerftuig op te vangen en te verwarmen. Ik kan je vertellen: ze hebben het gered.
Na een korte nacht was het ineens zondagavond.

De wedstrijdavond! Ik was de hele dag al zenuwachtig maar toen het eenmaal begonnen was viel dat weg en voelde ik eigenlijk dat we niet zouden gaan winnen. Helaas, dat bleek ook zo te zijn maar ik heb met veel plezier gekeken. En blij dat we dat weer gehad hebben....

Maandagavond de laatste zaken besproken met de nieuwe huurbaas en het huurcontract getekend. Hij is ontzettend coulant en aardig en dat is voor mij al de helft van het hele gedoe. Ik was weer en nog steeds blij met de beetje rommelige tuin, de heerlijke veranda en het schattige huisje. Twintig augustus ga ik de sleutel halen en beginnen met er een vakantiehuis van te maken. Ik heb besloten deze periode als een grote, spannende en zonnige vakantie te zien en dus wordt het een licht en 'romig' huis. En als dat een beetje vorm krijgt, stort ik me op Le Balai want er moeten hoognodig centjes worden verdiend!
Bij thuiskomst was ik een beetje uit mijn doen. Het is een mooie, fijne plek maar het is óók pijnlijk en helemáál niet leuk.

En morgenmiddag zie ik mijn andere lieve vriendinnetje weer. Suzanne en ik hebben elkaar leren kennen tijdens een tripje naar Parijs van de fanclub van Julien Clerc; we gingen naar een concert in Palais des Congrès. Zij was 15, ik 16 en we raakten niet uitgepraat. En dat duurt, met soms wat langere en soms heel korte tussenpozen, voort. Lekker lunchen bij Dauphine (http://caferestaurantdauphine.nl) en véél kletsen want dat doen we, samen met eten, graag. Schrijven trouwens ook. Ik dit blog maar Suzanne echte boeken! Ik ben daar best trots op maar daarover later meer.

Nu eerst mijn muggenbulten kapot krabben.

Weekend...

Des jours entiers.....

De dagen thuis zijn gevuld met een lomig niets doen.
Warm en zonnig de dagen, zwoel en lang de nachten. Wat huishoudelijke taken waarbij de was ophangen de voorkeur heeft: de geurige lappen wapperen zachtjes en vochtig tegen je aan en zorgen voor een prettige verkoeling. De tuin wordt wat geler en dus maken de sproeisystemen overuren.
Nadeel van zoveel zomer zijn de muggen: hoog zoemend zetten ze iedere nacht weer de aanval op mijn zachte vlees in. Degene die naast mij ligt blijft ongedeerd, hoe werkt dat toch bij dit gespuis?

De beestjes krijgen extra aandacht. Meer water, indien nodig; extra schaduw. De adoptief moeder scharrelt heerlijk door het, overigens ook niet meer zo koele gras, met in haar kielzog zwart-witte kuikentjes die duikelend en fladderend hun weg leren gaan. Zelf een kruising tussen een Welsummer en Barnevelder en haar kuikens, Lakenvelder krielen, hebben we, toen het nog kleine eitjes waren, stiekem onder haar broedse lijf geschoven. Niet allemaal; het waren 27 eitjes dus ook wat in de broedmachine anders zou het wel érg prinses op de erwt geworden zijn. Toen de eerste kuikens een feit waren, hebben we geleidelijk aan ook de andere kukeltjes bij haar gezet. Geen moment zal ze gedacht hebben: "hé, zou ik het dan toch met een zebra gedaan hebben"? Zelf bruin geschakeerd en nu zwart-witte kindjes, de natuur (lees: het instinct) is een mooi 'ik-hou-de-soort-in-stand-overlevingsmechanisme'.

Trijntje, het geitje, verdenken we van een autistische inslag. Zij ligt stoïcijns en bleek als geiten zijn, voor zich uit te kauwen. De mussen kunnen dood rondom storten, Trijntje kauwt en kauwt en kauwt.....

De jongetjes, de Shetjes genaamd Kofi en Heri, gaan af en toe uit. De één laat zijn hond uit, wij de pony. Het is goed voor hun spieren en ook voor de onze! Hier staan ze in de (zand)bak dus onderweg wordt er begerig naar de stroken sappig groen gekeken en wanneer er even niet wordt opgelet gretig een hap genomen. Dat mag natuurlijk, mits met mate, maar we geven ze graag het gevoel dat ze ondeugend en ons te slim af zijn; het zijn tenslotte ook al 'je weet wel' hengstjes dus je moet ze wel een lolletje gunnen!

Victoria, Vicky, in de wandelgangen, verbrand met haar lichtroze velletje levend, als we niet opletten. Vieze varkens worden niet vet en dat klopt maar al te goed: ze wentelt zich knorrend van verrukking door de modder en geniet zichtbaar van de douche die we voor haar hebben geïnstalleerd. De foto zegt genoeg! De modder legt een beschermlaag over haar tere vel. Een beetje 'kleurenblinde' combinatie, de woorden 'teer' en 'varken', dat realiseer ik me... :)


Vicky neemt een bad.


De ganzen! We hebben inmiddels een wandelend dekbed in het parkje lopen! Ze eten niet, ze schransen en dat heeft geresulteerd in een bovenmatig aantrekkelijk kerstmaal op pootjes. Of een verrukkelijk plak foie gras. Of een eerder genoemd donzen dekbed.
Maar gelukkig ligt de humor op straat want het enige doel dat ze dienen is er zíjn en zich af en toe mijn aai- en aanhaaloprispingen laten welgevallen.

De poezen doen niet veel anders dan anders: liggen, slapen en eten. Helaas heeft Heidie haar rechter achterpootje bezeerd en loopt mank. Ik ben met haar naar de dokter geweest en die denkt dat het een in de dij gescheurde spier is. We hebben een doorverwijzing voor de fysio.... Gaat ons dit te ver? Ja, dit gaat ons te ver. C'est quand même la nature!

Donderdag waren mijn pappa en mamma op bezoek: Villa Krakelbont bekijken, mij bekijken, lekker lunchen op een bloedheet terras, in de schaduw maar toch bloedheet, beetje gewinkeld en een schattig landelijk kastje gekregen waar de TV straks op moet staan.
Het was een gezellige en goed besteedde middag.

Ook het ponykamp bij de buren was een welkome onderbreking van deze lome week. Het hoogtepunt (niet voor de meisjes- waarom zijn het in 99% van de gevallen trouwens meisjes die gek zijn op paarden? Kan iemand mij dat vertellen?- die zaten liever op een pony- of paardenrug, maar wel voor mij!) was de voetbalwedstrijd Nederland-Uruguay die we daar met de hele familie Bouwman én de ponykampers hebben gezien. Gruwelijk spannend!!! De organisator Marion heeft bijgaande foto gemaakt, de rest vind je op www.finchcamp.nl

En zo kabbelt het leven op de boerderie verder. Het enige zinvolle wat ik heb gedaan was mijn omzetbelasting en een afspraak plannen met mijn nieuwe 'huurbaas' om de laatste punten nog even door te nemen. Dat gaat maandagavond plaatsvinden. Ben trouwens ook nog, op marktplaats, in onderhandeling over een koeienvel. Niet omdat ik uitgekeken ben op mijn eigen vel, het leek me wel passend in De Villa.... :)

.... 9, Rue St Simon....