ça c'est passé, un jour d'.......

April heb ik overgeslagen. Nee, ik heb wel gelééfd en ook best goed trouwens, dank je, maar ik heb GEEN BLOG geschreven! Ben ik wel in de wieg gelegd voor dit? Schrijven vind ik heerlijk en leuke fotootjes links en rechts maken ook. Daar zit het hem niet in. Het ontbreekt me eenvoudigweg aan discipline. Ik ben gemakzuchtig. Dit is een constatering die ik samen met mijn wekelijkse gesprekspartner heb mogen vaststellen. Maar om heel eerlijk te zijn, dat wist ik al. Ben ik dan lui? Nee hoor, helemaal niet, maar ik heb 'mañana genen'. Altijd al gehad. Om vijf voor half negen zat ik als achtjarige nog ijverig huiskamers, ingericht en al, te tekenen. Hoezo om half negen moet je in de klas zitten? Fietsend naar de middelbare school was er altijd wel een evenement (kikkertje in de sloot, zielige oude man die moest oversteken, interessante poster op een raam) dat mij stagneerde. En ach, hoe erg is het om een les te missen, op een mensenleven gerekend? Zo kan ik eindeloos doorgaan. En gek genoeg, eenmaal in een werkkring was ik niet te stuiten en kon ik doorgaan tot de lichten uitgingen (wat weer een verhaal op zich is en het vertellen waard maar dat dan maar een andere keer). Mañana was een woord dat alleen voorkwam in het land waar ik de meeste van mijn klanten heen boekte....

En nu zit ik in de ondergaande zon, met in een mooi glas koele Martini en 2 tinkelende ijsblokjes, dan eíndelijk weer een stukje te schrijven. Ik heb wel een onderbreking gehad van zeker een uur want mijn buurvrouw Lieneke kwam terug van een fietstocht met verdwaling en dat moest gevierd. Ik bof deze buurvrouw!

De laatste weken waren vol en overall ook leuk en bijna aldoor fijn. De verdrietige kanten worden steeds ronder en het zal (hopelijk) niet lang meer duren tot ze volledig geïntegreerd zijn in mijn leven. De sporen blijven, zullen altijd blijven. Er is hard tekeer gegaan met mijn hart en mijn 'zijn'. Ik vraag me zo nu en dan af of mensen zich realiseren wat een impact hun acties op anderen kunnen hebben. Wellicht wel maar het invoelen ontbreekt. Je zou haast zeggen 'Je leeft toch voor je eiguh' (een man die op het strand lag te zonnen een dag na de Tsunami, de lijken spoelden bij wijze van spreken nog aan...). En, op de keeper beschouwt, is dat ook zo. Dat heb ik het laatste jaar in elk geval heel goed ervaren. Maar nee, geen geweeklaag, geen verzuurde toon; en avant! Kwestie die blijft: moet ik 'vriendschap' (die het eigenlijk óók niet is) aanhouden of doorknippen? Zucht...

En wel: ik heb een bijzonder leuke en interessante opdracht. De eerste afspraak is volgende week en ik moet ervoor naar Duitsland. Dat vind ik spannend maar ook prikkelend en het past heel erg bij mij dus ik kan niet wachten tot het zover is.

Mijn tuin, altijd weer een door mij geliefd item, ligt er groen en geurig bij. De Blauweregen is weggelopen uit Wonderland maar jammer genoeg is de grijze regen een grote stoorzender. Waar blijven die malse voorjaarsdruppels? Met grote, lichtpaarse trossen verheft ze mijn tuin tot een kleine lusthof maar ik moet wel zorgen voor wat vocht want anders laat ze haar betoverende bloempjes los en liggen ze als mislukte origami vogels naast de vijver. M heeft een étagère voor me getimmerd, naar mijn tekening, en die staat nu heel parmantig te wezen met bakken vol kruiden en kittige viooltjes (die dingen zijn trouwens onverwoestbaar zeg. Storm, hagel en vorst, die kopjes gaan steeds weer omhoog. Kan ik nog wat van leren!)
Vandaag heb ik 2 kleine kikkertjes in mijn vijver gespot. Ik zat op het bruggetje met mijn voeten in het water en mijn armen tot de ellebogen erin om oud blad te scheppen, toen een klein plonsje naast me duidelijk maakte dat de kikkerdril kikker geworden was. Niet die hele kluit, althans, dat mag ik hopen want dan is de vijver gedempt :(. Een geinig klein exemplaar zwom weg. In perfecte schoolslag.

De mooiste bloesems vind je uiteraard in de Betuwe. Tweede peesdee zijn we gaan wandelen langs de Linge, na een tip van vriendin Sabine. Idyllische plekjes gezien, met een pontje over het riviertje (1 minuut) en maar strompelen geblazen want ik had een knie die een eigen leven was gaan leiden in de nacht eraan voorafgaand. Ik was namelijk eerste peesdee op teenslippertjes een fikse wandeling gaan maken met buurvrouw en vriendin, naar de theeschenkerij van een kennis van mij. Het was overigens een genoegen want we zaten in de heerlijk lommerrijke tuin, glas frambozensap binnen handbereik en een zelfgemaakt stuk advocaat/kersentaart op m'n knieën. Dat laatste niet voor lang want ik kon me niet beheersen; zó goddelijk lekker!
Domme actie want 's nachts kon ik me niet meer bewegen van de pijn (voor de goede orde: niet door de taart maar door de wandeling op slippertjes. O, dat snapte je al?!) en natuurlijk moest ik uitgerekend die nacht zeven keer plassen. Zeven keer!!! Geen vent in de buurt die je even met sterke armen het bed uit tilt dus ik was een kwartier bezig met iets wat ik normaal in een minuut kan. Maar ja, ik had me zo verheugd op de tocht dat ik me, met dikke ogen van het gebrek aan slaap en een knie die voelde alsof er een velociraptor (vraag maar aan Maarten wat dat is) overheen had gewandeld, uit bed liet vallen en me véél later voortsleepte langs de dreven want gegáán moest er worden! Het linkerzooltje uit mijn wandelschoenen bleek nog in de kofferbak van mijn zeerover te liggen en we waren met de Chrysler dus dat kwam het gehinkepink niet ten goede. De demping links was weg en rechts zat die fijne knie. Mensen keken meewarig en met (zo scheen het mij toe) licht leedvermaak. Quinty Trustfull leek een prima ballerina naast mij. Edoch: ich habe es geschaft en het was mooi, leuk en gezellig.

Nog 2 weekjes en dan zitten Louise en ik in ze pleen naar Roberto in Milano! Ik houd er al rekening mee: eergisteren was ik in Haarlem en ik heb me ingehouden qua kopen. Goed hè? Een Milanese tas moet er nu toch eigenlijk wel inzitten...
En dan: Lesbos! Heb ik weer; ga naar het eiland der vrouwenliefde mét een vrouw. Ik hoop dat er ook nog wel wat lekkere meneren zitten? Ik kijk liever tegen borsthaar dan tegen bossen zwart okselhaar van mijn seksegenoten aan... Hoewel zo'n zweterige heugaveld tegel op een Aristoteles of Zorba ook geen aanbeveling verdient. Snel nog even mijn Demis Roussos Cd'tje opzoeken, mijn repertoire is wat roestig!

Ik krijg trek, het is kwart over zeven. De spinazie roept. Vrij hard nu zelfs. Tot straks!
Zo, dat was lekker. Ouderwetse Hollandse pot: aardappels, spinazie en een tartaartje. Dat was lang geleden.
Ik zit trouwens nog steeds na te denken over Demis R. Hoe schrijf je zijn náám?!

Zondag is het precies een jaar geleden dat mijn veilige haven aan gruzelementen ging. Het doet eigenlijk nog best pijn.

Tijd voor een toetje. Zoet, dat biedt troost. Oh! Het is kwark met citroensmaak..:)
Zoet en zuur, such is life.
En met het toetje en het aflikken van mijn bordje (dat mag in mijn huis) is mijn inspiratie verdwenen. Gauw wat passende foto's en húp, het net op met mijn hoogst interessante bespiegelingen, de wereld houdt haar adem in.

Niet te lang want dan krijg je hersenbeschadigingen en er zijn al ruim voldoende idioten.

Le coeur volcan. Dat doet me denken aan een zomerse nacht in Amsterdam.

Les vagues....

Vriendschappen, er is in de literatuur veel over geschreven en is, in al dan niet lyrische bewoordingen, veelvuldig bezongen. Na ‘De Liefde’ waarschijnlijk ook de meest waardevolle en complementerende relatie die een mens kan hebben. De familie speelt een grote rol, daarmee ben je onlosmakelijk verbonden en in de meeste gevallen is het een ‘warm nest’, een ‘vangnet’ when times are rough. ‘Van je familie moet je het maar hebben’ is gek genoeg een gezegde met een licht negatieve connotatie…. Bij mij is dat gelukkig niet zo (ik heb vorige week zo heerlijk en zo gezellig uit eten gegeten met mijn mapa!). Maar goed, familie heb je, die kies je niet. Vrienden wel. Je ontmoet elkaar op school, op het werk, bij het beoefenen van een hobby en hé, daar is iemand waarmee je een klik voelt. Nog zonder dat die persoon iets gezegd heeft kan zich daar een vertrouwd gevoel en herkenning manifesteren. Mij is dat de laatste maanden een paar keer overkomen, iets wat ook best uniek is als je wat ouder bent (ahum). Maar goed, een goed gevoel en het uitwisselen van e-mailadressen is geen garantie op vriendschap, daar moet je wat voor doen. Afspreken, interesse tonen, openstaan voor de eigenaardigheden van de ander. Dat laatste vind ik nu makkelijker dan vroeger. Ik neem de mensen meer zoals ze zijn en dat vind ik wel zo gemakkelijk en ook fijn: ik ben daarin blijkbaar gegroeid. Na de klik; hoe nu verder? Eigenlijk is het hebben van een nieuwe vriend best vermoeiend! Aftasten, je een plek verwerven tussen de al bestaande clan, ontdekken en onthouden wat iemand leuk vindt… Ik ben blij met de meiden die ik de laatste maanden heb ontmoet en heb leren ‘kennen’(ja, dat moet natuurlijk nog tussen aanhalingstekens): Yvonne, Jonnet, Harriët, Edith. Ik hoop dat er zich, vanuit soms wat gekunsteld tot stand gekomen ontmoetingen, mooie vriendschappen ontwikkelen waarbij de wandeling en eindeloze gesprekken een vast onderdeel vormen.Oude, tevens 'hervonden' vrienden->

Dan rijst bij mij de vraag: wanneer is een vriendschap nog een vriendschap? Volgens ex M moet men (lees ‘ik’) daar niet teveel over nadenken. Maar nu doe ik dat dus wel. Is iets wat gereduceerd is tot het sturen van een kerst- en verjaardagskaart nog een vriendschap? Als er niets meer gedeeld wordt: geen dagelijks leven? Geen zorg of vreugde? Wat blijft er dan over? Hoeveel plezier haal je eruit om iets met die vriend te delen en hoe fijn is het om gewoon, simpelweg naast elkaar een boekje te lezen op het strand? Hoeveel moeite kun maar vooral wíl je doen om je dagelijkse leven even te onderbreken om de vriend te zien? Hoe belangrijk is de ander voor je en welke plek heeft die (nog) in je leven? Is gemakzucht de boosdoener? Desinteresse? Jaloezie? Of is de vriendschap simpelweg ingehaald door het leven?

En hoe ga je om met een tot vriendschap ‘gedegradeerde’ liefdesrelatie? Ai, dat is iets voor een volgende keer. Dat ligt beduidend gevoeliger...

Er zijn in mijn leven nogal wat ingrijpende verschuivingen geweest, de laatste 2 jaar en ja, dan denk je na over dit soort dingen. Alles wat belangrijk voor je is en was, passeert de revue en daar horen vriendschappen voor een groot deel bij. Kennissen worden vrienden en vrienden worden kennissen. What’s in a name? Betrokkenheid misschien?

En verder wandel ik me suf over ’s heerenwegen, langs beemt en langs lover, over beek en wel. :)

Onderweg kom ik, samen met mijn wandelgenote, de mooiste stukjes Nederland tegen. Zoals ook weer gisteren waarbij we af en toe in opperste verrukking stil bleven staan bij zoveel schoonheid. Lieflijk is het eigenlijk meer. En soms heel grappig en verrassend!

Om mijn persoonlijke ontwikkeling niet te zeer te troubleren door ingrijpende gebeurtenissen, voer ik sinds een poosje heel leerzame en eye-openende gesprekken met een super tof wijf. Ik heb er geen andere benaming voor. Ik leer, kijk, ontwikkel en word langzamerhand weer blij. Ook met mezelf. En ja, de lente is begonnen!

Jammer genoeg werd mijn licht euforisch gevoel bruut bestraft door een verdekt opgestelde agent die mij linksaf uit een uitrit zag komen waar je blijkbaar alleen rechtsaf mag. @#$%^&*. Met opgeheven hand en dwingende fluit werd ik gesommeerd te stoppen. Had geen bord gezien omdat ik mijn weg aan het zoeken was. Ja, dat heb ik in deze contreien nog. Ze wenste me wel een mooi leven toe in Putten. Potver..., ze zijn zo áárdig hier!!!

€70! Mijn zuurstokroze pumps met rozen had ik gelukkig al teruggebracht dus daar wordt nu de bon mee betaald.. :(

Life is bitter life is sweet.

Gezeten in het zonnetje, verbrande wangen kwekend, hoorde ik rechts van mij mijn vrij verse buurvrouw scharrelen in haar tuin. Zuchtend en overduidelijk zwetend (ze snoof onophoudelijk) was ze aan het planten en graven. Ik zat aan de picknicktafel een stukje te tikken en te mijmeren over het komen en gaan, over eb en vloed, over mensen en de dingen die voorbij gaan… Ondertussen wel heftig genietend van mijn tuin, de zon, 2 zalige mandarijnen en de gedachte aan een heerlijke avondmaaltijd. Maar kom, ze is mijn buurvrouw maar we kennen elkaar helemaal niet! Gauw de minirok uit (beetje koud uit 't zonnetje en beetje kort voor in het openbaar) en ‘knock, knock’, ‘who’s there?’.

Zij is Lieneke uit Hippolytushoef (it’s a small World afterall) en ik ben Marrylies, eveneens uit die hoek. Nou ja, zo ongeveer. Wat een leuke vrouw! En wat lijken onze verhalen op elkaar (ook weer zo’n vraagstuk: is het nou typisch vrouw om gelijk zo openhartig te zijn, komt het voort uit een bepaalde vorm van eenzaamheid of is het gewoon volwassen en prettig om direct je verhaal te delen?). Maakt niet uit. Ik heb het gevoel dat ik een bijzondere zomer tegemoet ga!

Oui, j'ai la vie!

Comment retiens tu tes cheveux?

Wat leuk, ik heb fans! ‘Men’ werd ongeduldig want mijn blog liet (what’s new?) weer te lang op zich wachten. Dat klopt. Ik was druk bezig met leven. Soms héél leuk, soms tamelijk afschuwelijk en dan nog alles wat daar tussen zit, ach zoals iedereen waarschijnlijk? Hoewel het tamelijk afschuwelijke ook best bestempeld zou kunnen worden als echt erg afschuwelijk. Maar dat ligt achter me en nu heb ik weer ruimte in hoofd en hart en willen mijn vingers tikken en mijn stem weer spreken.

Dus: Hallo, daar ben ik weer!

Is iemand van jullie trouwens naar de film Sonny Boy geweest? Nee? Doen! Hartverscheurend mooi. Het boek, ja, het boek is natuurlijk nóg mooier maar dat komt door je eigen hoofd, dát weten we. De film is goed voor een tissue-avondje en de verbijstering over hoe kortzichtig mensen kunnen zijn. Gáán!

En eigenlijk zit ik nu een beetje op de wip: ik moet zo naar het theater waar ‘ons’ toneelstuk voor de tweede keer wordt opgevoerd. Vorige week was een smashing succes maar de generale repetitie voor vanavond, afgelopen donderdag, was ronduit een disaster te noemen. Dat schijnt een goed teken te zijn in toneelland. Zou dat ook voor het echte leven gelden? Hmmmm….

Ik sneak er tussenuit. Even verkleden (ik mag de bloemen uitdelen aan de spelers, na afloop dus ik moet er wel bühne fähig uitzien!) en dan hop, in de zeerover. I’ll be back!

Zo’n dikke veertien uur later weet ik dat een slechte generale niet per se een goede uitvoering oplevert. Het stuk is enig en de spelers bevlogen en met veel humor maar op de één of andere manier wilde het gisteravond niet zo vlotten. Ik zat in de zaal, naast mijn oude buurtjes, inmiddels vrienden en constateerde dat zij gelukkig niets in de gaten hadden van versprekingen, omwisselen van teksten en het krampachtig zoeken van één van de spelers naar “wat moet ik nu in vredesnaam ook alweer doen?”. Ik zat regelmatig met saam genepen billen maar de zaal daverde van het lachen en ja, daar gaat het om! Na het geven van de bloemen, afschminken en opruimen hebben we nog lang nagezeten en werden we door Rudi, uitbater van het theater, verwend met een heerlijk plattelands buffet (zalm- en huzarensalade, stokbrood en saté). Volgend jaar zal ik daar ook staan, op dat podium. Als ik het nu betrad, met mijn bloemetjes, kreeg ik al een waas voor mijn ogen en een gevoel een black out te hebben dus dat beloofd wat. Doris, weet waar je aan begint!

Inmiddels heb ik toevallig wel de krant gehaald! Er was een discussie avond georganiseerd in de raadzaal van het gemeentehuis van Barneveld en omdat ik, toen ik met ‘mijn’ Somalische kindertjes liep te leuren, uit pure frustratie de plaatselijke politiek heb ingeschakeld, was men bekend met mijn bestaan en werd ik uitgenodigd. Overigens was het thema ‘zwarte/witte scholen’ maar ik heb toch nog mijn woordje kunnen doen over de vluchtelingenproblematiek waar wij mee te maken hebben en, gezien de situatie in het Midden-Oosten mee te maken blijven krijgen, helaas.

Toch wel leuk, om zo eens mee te mogen en kunnen praten over een maatschappelijk probleem maar ik zeg er meteen bij dat een beleidsfunctie niets voor mij zou zijn. Ik vermoed dat het een vergadercultuur van heb ik jou daar is en ik ben zelf meer van de actie cultuur. Toen ik een aantal maanden geleden een cursus had in Apeldoorn over presentatietechnieken had een mede cursist na 2 minuten al door dat ik alle rimram skip en gelijk in de vijfde fase zit namelijk: wat gaan we doen en hoe doen we het. Of dat goed is valt te betwisten maar het is in elk geval een tegenhanger voor al het koffie geleuter gezwets en het ‘dat bewaren we voor de volgende vergadering’. ;)

Wendy en ik hebben een heerlijk weekendje buffelen in Frankrijk achter de rug. De avond tevoren had ik generale repetitie gehad van toneel met een veel te gezellig nazit dus verstandig op tijd onder de wol was er niet bij. Om kwart voor zes ging de wekker… Maar, omdat ik zou afreizen naar mijn geliefde Frankrijk, stapte ik toch monter uit bed en reisde af naar het aardige plaatsje Weert. Tijdens een overstap in Utrecht vroeg ik aan een jonge vrouw of zij wist welke kant de trein op zou rijden. Ze leek me een forens en die weten dat soort dingen. Maar, het is een vrouw en daar ligt het dan vast aan, ze wist het niet want ‘wij’ hebben tenslotte geen richtingsgevoel!

Kan ik dan niet tegen achteruit rijden? Nou, ik heb ooit een bungee jump gemaakt, ben dól op over de kop gaande rollercoasters en schuw een dolle rafting vaart over een wilde Sri Lankaanse rivier ook niet dus nee, misselijk of anderszins onpasselijk word ik niet van rare movements. Ook niet van een kilo chocola trouwens wat dan wel weer jammer is….

Enfin, tweede ‘mevrouw’ aangesproken. De moeite die ik deed om dit futiele feitje te weten te komen is vrij raadselachtig. Ik verklaar het dus als volgt: de tweede mevrouw heet Jonnet en met haar heb ik tot Den Bosch, waar zij eruit moest, zitten praten. Niet over koetjes en kalfjes maar zo’n beetje ons beider levensverhaal is daar in die rustige forensen coupé de revue gepasseerd. De Metro’s en Spitsen werden naar alle waarschijnlijkheid tersluiks terzijde gelegd want we hadden nogal wat te vertellen. En nu ontwikkelt zich een heel bijzonder vriendschap. Dat kan zomaar gebeuren als je wilt weten welke kant je trein op gaat!

In Gueutteville aangekomen hebben Wendy en ik met geïnteresseerde blik staan klessebessen met de aannemer die van geen wijken wist met zijn voegwerk en steunbalken uitleg (en en passant maar weer wat Franse woordjes erbij geleerd want dit soort gesprekken voerde ik in Parijs wat minder!). Ik was in opperste bewondering voor mijn vriendinnetje dat toch maar mooi thuis was in het aannemers jargon maar dat duurde tot de avond toen ze me giechelend bekende dat ze amper een woord had begrepen van Philippe’s menie verhaal. Gelukkig, ik voelde me al zo’n ignorante…

Een vrolijke en vruchtbare tour dans le Centre commerciale Le Clerc leverde een jaar voorraad olijfolie, een even zo grote dosis shampoos voor Marjan, CD’s (leuk! Accordeonmuziek, beetje Azzola, Piazolla dacht ik. Zijn het me toch een soort Franse Kermisklanten!! Fijn..) en boeken op. En toen de mouwen opgestroopt en en avant! Met een heel gezellige en licht bedwelmde onderbreking op zaterdagavond, hebben we gewerkt als idioten. On a bossé comme des idiotes, dat klinkt wat poëtischer maar die gescheurde nagels en blauwe knie doen net zo’n pijn. Een top weekend en heerlijk bij gekletst, tussen de voeg- en menie bedrijven door en gillend boven de, tot grote prestatie opzwepende muziek uit.

En nu moet ik echt heel hoognodig in de actie. Ja. weer. Het is zondag en de zon schijnt maar ik moet schilderen. En wel mijn licht eikenhouten keuken. Het is een beetje oubollige kleur en bovendien maakt hij mij somber. Ik moet licht en fleur en kleur. Vooral wit, heb ik gemerkt. Nog even en ik zit in een operatiezaal. Hup Mar, dóe iets. En dat doe ik dus nu maar!

Klaar!!! Nou ja, dat wil zeggen; 6 kast deurtjes. En dan alleen de binnenkant want die moet eerst drogen hè?! Dan omkeren en de voorkant in de grondverf. De oefening herhaalt zich want dan mag de aflak zooi erop. Witte hoogglans. Brrrr. Als het me tegemoet hoogglanst moet ik verhuizen. Of een andere verf erop, dat kan ook. Ik geloof dat ik verhuizen minder erg vind dan keukenkastjes met paneel toestand schilderen. Iedere gek heb zuh gebrek. En me na afloop koesteren in het zonnetje bij het zwembad van Marjan. 't Ken slechter. :)

En omdat mijn haar is gekortwiekt, hoef ik niets meer te 'reteniren'. Boursin, das pas fè!

Avec ma tête bouclée...

Des larmes sucrées

Stout! Fout! Slecht! Bah, bah, bah! Niet goed! Een maand geen bericht in blog on the move! Want ja, ik was nogal on the move zie je...
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen want dan ben ik bang voor een ongezellige opsomming van belevenissen.

To start with: ik heb een leuke nieuwe vriendin, Samira. Zij is geboren in Iran, heeft gestudeerd in Londen, gewerkt in Jordanië en gevlucht naar koud Amsterdam. Met haar twee zoons. En nu kruiste ons pad en ontdekten we dat we op dezelfde dag jarig zijn, dezelfde winterjas dragen, het zelfde vaasje bezitten alsmede een houten kastje en dat bleek voldoende om elkaar in het hart te sluiten. Ik laat haar Nederland zien en ontdek daarmee ook weer hoe fijn het hier is maar ook hoe óvergeregeld. We lachen veel en dat is nooit slecht. Waarschijnlijk leef je er gewoon 5 jaar langer door. Gierend ten onder, het kan beroerder.

Mijn vriendje Jochem is nog een paar dagen te gast geweest op mijn supersonische, selfinflating, tsunami resistant luchtbed en ook dat was weer lekker relaxt en down to earth. Hoewel J vliegt is er niemand zo nuchter als hij. Of slaat dat nergens op? Zucht... I don't care. Hé, ben blijkbaar in de Engelse mood? En hij gaf me weer eens goede raad....

Met Wendy, mijn ex schoonzus en bijzondere vriendin heb ik een gezellige zondagmiddag doorgebracht: wandelen met Lola, de Drentse patrijshond en kletsen maar janus. Over 2 weken vertrekken we samen naar Frankrijk, alwaar zij een aardig stulpje bezit samen met haar man, mijn ex zwager en één- eiïge tweelingbroer van Marc. Waarschijnlijk komen we uitgeput en met lamme tong en gezwollen huig terug want 4 dagen samen zonder interventie van 'de mannen'.... Gesprekstof is er meer dan voldoende!Deze foto is van 2 jaar geleden in Rome. Toen de zon iedere dag scheen.

En dan de nieuwjaarsborrel van het NBPO met een adrenaline opwekkende anderhalfuur durende Ben Tiggelaar. Het was inspirerend en zeer zeker de moeite waard maar ja, dit soort invloeden duurt zo ongeveer tot je voordeur en dan is het verschwunden ins blaue hinein. Desalniettemin een top middag al was het maar vanwege de ongeëvenaarde high tea! Verrukkelijke pastelkleurige verleidelijkheden, sommige taai zoet, andere zacht en mollig, glad als een babyrugje, kleurig en zalig. De hartigheden minstens zo zalig maar minder uitnodigend. Bruintinten lenen zich nu eenmaal niet zo voor poëtische taal. Hoewel ik iemand ken die.... Nou ja, laat maar. :)

Natuurlijk is er ook weer geschaafd en gebeiteld aan Le Balai. In Amersfoort had ik een afspraak met mijn coach Marleen. Zij is al ondernemer en kent het klappen van de zweep. Het klikte meteen en zij wordt of is mijn steun en toeverlaat. Bovendien geeft zij een leuke training van een dag en heb ik me daarvoor opgeven. De KvK betaalt! Que ça peut rapporter gros!

Verjaardagen van zus Louise en zwager Hans, Dick werd 53 (toch?), ik lig wekelijks te genieten bij de fysio die mijn vastgelopen raderwerkje losser maakt, zwem me suf met drijvende gewichten onder en tussen mijn knieën en armen, heb mijn haren dit weekend in een opwelling laten halveren (en blíj dat ik er mee ben!) en het toneelstuk vordert gestaag met een apotheose op 26 februari en 5 maart.

En dan was ik afgelopen weekend te gast in 'Villa Pluk de dag aan Zee' van mijn nichtje Carla en haar man Hans. Wat heb ik genoten! In de eerste plaats van het gezelschap. Raar hoe dingen zich soms ontwikkelen in het leven. Vroeger waren Carla en ik altijd samen. Hoewel we 5 jaar schelen zochten we vaak elkaars gezelschap. Verkleden in de mooie cocktailjurken van onze tante Marie inclusief niet al te subtiel opgebrachte make-up en wankelend op hoge hakken, stiekem in de laatjes snuffelen van oma's linnenkast waar we uitdrukkelijk NIET in mochten snuffelen, uren dwalen door de stad, middagen op het strand. Tja, en toen vertrok ik naar Parijs, Carla stortte zich in de punk scene en werd het contact beperkt tot brieven schrijven. We hebben het wel over het pre digitale tijdperk hè? Niks geen smsen, msn-en, mailen of skypen: met een handvol muntjes wachten in een lange rij bij zo'n beetje de enige telefooncel die het nog deed en verder schrijven (voor de jongste lezers: dat is met een staafje waar inkt uitkomt en tekens achterlaten op een wit stuk 'papier', dat is een heel dun vel gemaakt van bomen en er valt niets aan te deleten of te backspacen). Wie schrijft die blijft!

Nadat zij met (inmiddels) man Hans een wereldreis had gemaakt, zijn ze nu neergestreken in het kustgebied van de kop van Noord Holland en runnen 2 vakantiewoningen. En misschien dat daar een strandhuisjes complexje bij komt, ik hoop het zo jongens!
Dus: genieten van de leuke en bijzondere gesprekken, lekker samen eten en drinken, uitwaaien op het strand, lunchen bij paal 6 en herinneringen ophalen. Zoiets zou je maandelijks moeten doen: ik ben weer helemaal opgeladen! En het was een wederzijdse (her) ontdekking!


En nu is het toch nog een beetje een opsomming geworden. Jakkes. En wat ook jakkes is: het regent keihard ineens. Ooooo, dat wordt morgen glijden en glibberen want volgens mij is de grond bevroren. Als je morgen een vrouw tegen komt met een grappige bob lijn maar met dikke sokken met anti-slip noppen om haar schoenen, dan denk ik dat ik dat ben.... Let op (het) haar!
XXXM

Sous sa grande ombrelle....

EN LATEN WE MET ELKAAR HOPEN OP DEMOCRATISERING IN DE MAHGREB EN EGYPTE!

L'an deux mille

Bonne année, Glückliches Neujahr, Happy Newyear, Felice anno nuovo, en Gelukkig Nieuwjaar allemaal!!!

Vroeger las ik deze wens vaak in allerlei talen op kerstkaarten die we thuis ontvingen en was ik gefascineerd door de vreemde combinatie van letters die, voorzichtig door mij uitgesproken, een aaneenschakeling waren van wonderlijke klanken die een mysterieuze en beloftevolle boodschap leken voor die tijd van het jaar.
En beloftevol is het ook dit jaar weer. Tweeduizendenelf is van start. En hoewel ik het snot voor de ogen heb, voel ik de bruis en dynamiek van het nieuwejaar, de geboorte van een verse en frisse periode die 365 dagen zal duren, een onbeschreven blad waarop alles nog mogelijk is.

Tweeduizendentien was niet mijn lievelings jaar. Een beetje tevéél bewogen en hoeveel ik ook van avontuur en het onbekende houd, 2010 had het allemaal in zich, maar het was rot. het was k... Baan kwijt, huis kwijt, liefde kwijt, inkomsten kwijt. Ik ben mezelf een beetje verloren in die strijd. Het begon immers al in 2009 en de rek raakte uit het elastiek van mijn leven. Gelukkig is het niet geknapt! En weet je wat? Ik ben erachter gekomen dat het leven mij even in de wacht heeft gezet. Misschien zouden jullie dat allemaal eens moeten willen of krijgen want ik geloof dat het toch zo slecht niet is. Je krijgt zomaar alle tijd om na te denken en omdat je pas op de plaats moet maken, is het denken niet vertroebeld door 'wat je allemaal nog moet'. Je moet namelijk helemaal niks want er ís niks: niets of niemand die op je wacht. Ja, dat is ook wel eng en geeft je het gevoel een vrije val te maken. Dat klopt denk ik ook: je maakt een vrije val en dan trekt er van alles aan je geestesoog voorbij. Dat wordt toch gezegd; dat je je leven aan je voorbij ziet trekken als je denkt te sterven? Gelukkig was ik niet stervende (hoewel er nachten waren....brrr...) maar het zou best eens te vergelijken kunnen zijn. En dan is er altijd licht aan het eind van de tunnel!
Oké, ik heb dus zo'n anderhalf jaar in de wachtkamer van het leven gezeten. Anders dan bij de tandarts lag er geen Panorama of Privé op het leestafeltje maar kreeg ik, nadat ik de deur had opengedaan wél een prachtig panorama van mijn privéleven voorgeschoteld! En dat bevalt me wel. Tweeduizend elf wordt het jaar van de Marrylies. Wachtkamer uit, leven in.
Ik ga het heft weer in eigen hand nemen. Punt.

Als ik nadenk over de maanden die ik in mijn nieuwe huis heb doorgebracht, zijn er weinig oude vrienden die ik heb gezien of gehoord. De échte 'oude' zijn er, waren er en zullen er altijd zijn. Zoals mijn lieve Marionneke waar ik een super gezellige middag, als vanouds, mee heb doorgebracht en die in februari ook nog een weekendje komt logeren. Dat stemt ook tot nadenken. Aan de ander kant: ik heb heel veel nieuwe, lieve en bijzonder mensen ontmoet, gesproken of leren kennen: Helke, Wout, Harriëtte, Doris, Michel, Gert-Jan, René, Roeland, Sabine P, Anna, Agnes, Franca, Darren, Fleur, Lies, Hannie, Eric (alias Hugo), Marieke, Coby, Abdi, Neima en hun kinderen... En zo loop je weer een stuk het pad op met ander mensen die de puzzelstukjes in je leven van dát moment opvullen en jij dat van hen natuurlijk. Het plaatje komt er anders uit te zien maar uiteindelijk past alles wel en zijn alle stukjes dus wéér op hun plek gevallen!

Nu heb ik, tussen deze hersenspinsel door, ook nog gewoon gefeest hoor. Eerste kerstdag was mijn villa Krakelbont afgevuld met mijn familie en veel eten en drinken. En dan besef je dat het erg is voor mensen die geen familie hebben of daarmee gebrouilleerd zijn. Ik zal niet zeggen dat ik het me niet voor kan stellen want wij kunnen elkaar soms met liefde in de liftschacht duwen maar dan blijkbaar altijd nog met de nadruk op liefde!
Tweede kerstdag ging M en ik aan de wandel in één of ander bos. Mooi hoor, alleen had de dooi ingezet en kletste er af en toe een natte kledder in je nek. Desalniettemin een prachtige wandeling afgesloten met, eten is mijn houvast :), een geweldig geslaagde Boeuf Bourguignon. Topdagen.

Oud & Nieuw was ik bij mijn zusje Louise en schone zwager Hans en mijn lievelings kinderen Frédérique en Maarten. Bovendien was Robert uit Milaan overgekomen (zie blog van juli) en hebben we, onder het genot van eten en booze, spelletjes, intieme gesprekken én de oudejaarsconférence, het oude jaar een rotschop verkocht (op mijn verzoek) en het nieuwe als het verloren kind binnengehaald. Zus en ik hebben gelijk maar een shopweekend in Milaan gepland (Roberto, je moet je bed afstaan) dus sparen maar janus!

Ach, what can I say? En forgeant on devient forgeron. Maar wel graag zonder brandwonden. TWEEDUIZENDELF: HERE I COME!
Maar eerst eens goed niezen en een snottebel tegen het beeldscherm lanceren... Effe vegen hoor.

J'aurais à la boutonnière cette fleur d'hier.

Ballade en Blanc

Nederland ís niet alleen plat, Nederland lígt nu ook nog plat. Het sneeuwt namelijk maar dat zal niemand zijn ontgaan. En aangezien de NS altijd schrikt van vlok of blad, ligt het hele spoorwegstelsel stil en zit ik in huize KWB met kip te wachten maar er komt geen kip... Behalve die ene verdwaalde en verdwaasde die niet snapt waar die lekkere wormpjes en zaadjes toch gebleven zijn...? Ik vind het wel erg zielig hoor. Niet voor die kip maar voor M die ergens rondom Amsterdam aan het zwerven is op zoek naar een vervoersmiddel dat hem naar huis kan brengen. Het lijkt Jozef en Maria wel, in z'n eentje.

Het ziet er wel prachtig uit en ik ben verliefd, maar dat was ik al, op mijn tuin die ik natuurlijk nog niet eerder in bruidsjurk zag. Alles lijkt feestelijker, net of er slagroom op zit.
Ik heb vanmiddag maar weer een fikse voorraad mezenbollen, voederstations en pindaslingers (jammer van die namen) gekocht. Mijn vogeltjes moeten gezond en kwetterend blijven!

Het is natuurlijk ook nog Sinterklaas geweest, mine de rien (of, zoals wij zeggen: 'tussendoor', 'stiekempjes'). Ja, dat is alweer bijna vergeten maar terwijl ik dit typ, rinkelt aan mijn linkerarm een Armani bracelet (armband is toch een te ordi benaming voor een dergelijk sieraad :)) en geur ik chic en subtiel naar Euphoria, stille getuigen van een uiterst geslaagd avondje van Sinterklaas. Vooral het Spiderman pak voor mijn jongste neefje was een voltreffer. Met zo'n strak en gespierd lijfje kon het ook niet anders dan super-helderig staan.
Helaas is mijn familie niet de fijnzinnigste in woordkeus dus waren er wat vunzige gedichten (waarbij ik hand volledig in eigen boezem steek) en werd er getoeterd om aandacht want luisteren naar elkaars gedichten bleek een no-go. Desalniettemin: een topavond, idioot veel cadeaus en heerlijke soepen in de vorm van verse snert en bruinebonen. De dagen erna hield het toeteren aan... ;)

En in between Sint, sneeuw en snert heb ik getracht mijn dagen zinvol te vullen en dat viel niet mee. Het energiepeil stijgt maar het 'om handen hebben' daalt en ik verveel me te pletter. Dit is niet goed voor mij! Ik doe mijn best maar het houdt een keer op. Maandag was ik goed bezig:
naar de KvK in Ede voor een gesprek of ik geschikt was voor deelname aan het "Ik start smart" project. Dat was het geval. Niet anders verwacht. Niet omdat ik nou een geboren ondernemer ben maar omdat iedere jandoedel die €150 (excl BTW :)) wil inleggen, door de ballotage komt. Zit ik mezelf hiermee naar beneden te halen, doe ik mezelf te kort? Neen. Driewerf neen (ik ben dol op ouderwets taalgebruik, ik heb de Camera Obscura stuk gelezen.). Ik ben eerlijk en oprecht en vooral realistisch. Oké, ik moet er wel bij zeggen: je krijgt een budget van zo'n €460,- en dat mag je gebruiken voor allerlei ondernemers gerelateerde trainingen, die de KvK organiseert, zo zijn ze dan ook weer wel maar geef ze eens ongelijk. Ook mag ik te netwerkborrelen op Koophandelgronden en dat is nooit verkeerd. En..... Ik mag een coach uitzoeken. Niet te verwarren met een couch want van couchpatatoes houden ze niet bij deze club. Morgen of zondag nog een digitaal vragenlijstje maken en een coach uitzoeken. Moet het natuurlijk niet een tweede Gerard Kemkers blijken te zijn... Hahaha! Vrij onwaarschijnlijk dat ik met klapschaatsen de rommelzolder te lijf ga. Maar omdat ik weet dat jullie heel erg geïnteresseerd zijn, zal ik uitleg geven. Een coach is een ondernemer met ervaring die zich als mentor aanbiedt en die ik kan benaderen, nadat ik mijn keuze heb gemaakt, om vragen aan te stellen, tips te krijgen, als klankbord te gebruiken of gewoon gezellig te socializen. Als er nou ook nog een beetje smakelijk type tussen zit, snijdt het mes aan twee kanten!

Mijn tante, de zus van mijn moeder en een soort tweede moeder voor ons; zus, broer en mijzelf, kwam een paar daagjes logeren. Het is wat duwen en trekken in de Villa maar ik heb zowaar een eigen kamertje voor haar kunnen creëren. De aanschaf van een elektrisch inflating luchtbed was een gouden investering en tante lag als een prinses op de erwt. Ik heb wel mijn elektrische onderdekentje moeten afstaan want tante was na 1 nacht zowat een diepvries tante geworden. Gelukkig heb ik een paar schapenvelletjes in voorraad liggen en en heb er 1 in mijn eigen bedje gevleid. Man, wat lekker zacht en warm aan 't lijf! Dat ga ik vaker doen.
Samen hebben we zo'n beetje het gehele commerciële kerstaanbod van Putten e.o. bezocht en ons daarbij niet verantwoordelijk gedragen. Het 'made in Taiwan' materiaal is nog net niet met karrevrachten tegelijk naar binnengereden. Maar mijn kerst zal blinken en schitteren!
Woensdag meldden zich mijn mapa en ben ik met mijn mamma en tante naar de pracht en praal van kerst op Paleis 't Loo gereden. dat viel een beetje tegen. Maar 't was wel een gezellig uitje. Zilveruitje. Oh nee; oránje uitje! :).
Toen we naar de auto liepen, een k..eind over een oprijlaan, zagen we een oud meneertje bibberig en paniekerig staan en hij riep: "help, help!". Tètu-tètu, hulptroepen waren onderweg. Mijn mamma en ik namen het meneertje tussen ons in en schuifelden richting uitgang. Het type kwam uit Delft en was met het openbaar vervoer naar Apeldoorn gekomen. Nu nog even lekker een pannenkoek eten en dan naar huis, zei het meneertje. O, en hoe komt u daar dan? Met de bus dus. Het manneke had een kruissnelheid van 2,5 km per uur dus ik had inmiddels het ledder want de auto was nog niet in zicht, laat staan een bushalte. Na eindeloos geschuifel en gepiep van mans' longen in mijn linker oor, zag ik mijn zeerover staan en spurtte erheen maar werd in de vaart geremd door een dwingende arm met daaraan een mens. O ja...
Enfin, ik heb de man in de auto geduwd, moeder en tante gezusterlijk achterin- de veelzeggende oogopslagen van tante in de achteruitkijk spiegel negerend(zij is de wat minder sociale van ons :)) en hem er bij de bushalte weer uitgeduwd. Ik hoop dat hij niet bevroren is en wordt aangezien voor een aardige ijssculptuur want volgens mij reed er geen bus daar. dat betekenen die oranje zakken over zo'n bord toch?

De bewoner van dit pand is dolende op Amsterdam C.S. Ik, in the meantime, vraag me af: zet ik de oven aan of ruk ik een zak O'Lays open? Al die keuzes in het leven. Pffff. Dan maar vast een glaasje port.

O, sms: "ik zit in de stoptrein naar Amersfoort". Dan toch de oven maar aan!

Avec petits pois lardons?

Fais moi une place

“Uren, dagen, maanden, jaren, vliegen als een schaduw heen.

Ach, wij vinden waar wij staren, niets bestendigs hier beneên.
Op de weg die wij betreden, staat geen voetstap die beklijft;
Al het heden wordt verleden, schoon 't ons toegerekend blijft.”

Ja, dit soort overpeinzingen kloppen aan mijn hersenpan, hartklepje of buikwand (want waar die gevoelens van lichte melancholie zich manifesteren weet ik niet precies. Hoewel mijn opsomming meer klinkt alsof we ons in de operatiezaal van Dokter Tulp bevinden. Ik word er persoonlijk licht onpasselijk van).

Maar, lieve dames en heren, het is vandaag de eerste dag van de laatste maand van het tweede decennium van de 21^e eeuw. En nadering van 31/12 betekent traditiegetrouw dat de schrijfster dezes overmand wordt door stemmingen als melancholie, overpeinzing, bezinning, geloof, hoop en liefde. Ik zal mijn samenvatting van 2010 nog even bewaren want zover zijn we nog niet maar de vertakkingen van de laatste 48 weken ontbotten in mijn hoofd en hart.

Minder poëtisch: wie heeft er zijn Sinterklaas gedichten al af? Ik heb een ‘blank’ van hier tot Mira. Dat wordt weer stressen in de nacht van 4 op 5….

Ik heb wel een excuus: ik moest mij terdege voorbereiden op een presentatie. Dat ik daar nou zó zenuwachtig voor zou zijn had ik nooit kunnen denken. Zal ook wel liggen aan die eindejaarsblues, Die kan mij soms een beetje lamleggen. Maar goed, terug naar de presentatie.

Via VluchtelingenWerk had ik mij opgegeven voor een 2 daagse training “Presentatie Technieken”. Via VluchtelingenWerk? Hoor ik je vragen. Ja. Want wij gaan ook wel eens den lande in en dan met name langs Middelbare en lagere scholen om onze kinderen zó voor te lichten dat zij later hopelijk geen PVV stemmers worden. Heel eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik het heimelijk ook hoop te gebruiken voor mij Le Balai promotietour.

Enfin, afgelopen dinsdag was P day! We hadden ons allemaal moeten voorbereiden op een spreek- en performance tijd van zo’n 10 minuten. Ik had het ledder. Want ik had natuurlijk weer besloten om af te wijken en het niet te doen over ons werk noch voor een groep HBO’ers.. Nee, ik ‘deed’ Le Balai! En wel voor een groep startende ondernemers tijdens een netwerkevent. Dit was bedacht tijdens een LinkedIn sessie bij Marcelle thuis.

M heeft mij vervolgens heel goed geholpen. Ik vertellen, hij schrijven en wegstrepen. M was mijn publiek en een nogal kritisch… Maar ich habe es geschaft en en passant mij toehoorders ook nog een print van mijn homepage en wat handige opruimtips met, in niet bescheiden lettergrootte, Le Balai midden onder, in de mik kunnen duwen. J

En Franca en Jochem: bedankt voor jullie mentale ondersteuning!!

Nu op naar de makelaar en begrafenisondernemer…. Brrr….

Het toneelstuk vordert. Het wordt zó leuk! De hoofdrolspeler, Wout, is een kanjer, hij ís echt de staatssecretaris die een slippertje maakt! Donderdag neem ik wat jurkjes en schoentjes mee die de secretaresse wellicht zal gaan dragen want zij moet natuurlijk het verleidelijke vrouwtje verbeelden. Over 2 weken heb ik een afspraak met Doris, onze regisseuse, om de gehele aankleding door te spreken. Verheug, verheug.

Twee weken geleden zag ik zo’n advertentietje hangen bij Albert Heijn: “GEVRAAGD: iemand die mij 1 uur in de week Franse les wil geven”. Hé, dacht ik, dat wil ik wel!

Het gaat om een dame die op de Volksuniversiteit Franse les volgt maar die zó eager is, dat ze het jammer vindt dat er ook wel eens geen les is.. Helaas zal het hem niet gaan worden voor een uur in de week want wat zij ervoor kan betalen vind ik te weinig. Maar…Als de lessen in januari niet doorgaan (docent is 68, woont in Nijkerk en misschien vriest het wel en zo. En er zijn nog maar 6 cursisten over, ook dat nog. Daar zou ik als gepensioneerd Franse leraar ook mijn relaxstoel in Nijkerk niet voor uitkomen) kan ik dan nog iets betekenen?

Dat denk ik, en zij inmiddels ook, wel! Ik mag de keuken van M op nummer 29 gebruiken als klaslokaal en wel alle dinsdagen wanneer de eigenaar zelf staat te blokschaven en zwaluwstaarten tijdens de wekelijkse sessie houtbewerking. Dus mijn voorstel: 6 man (5, 4, 3 of 2 mag eventueel ook) komt naar KWB, we kletsen TWEE uur Frans, ik leer ze een mooie uitspraak en een flinke woordenschat. Geen huiswerk, wel een thema, ter voorbereiding et voilá! Ça peut rapporter gros! Ik hoor in de eerste week van januari of het doorgaat want in principe zou de ‘klas’ per 11/1 weer van start gaan, mits… Ik hoop dus dat die mits een dikke, vette mits is en blijft! Lijkt me enig om te doen. En over de prijs worden we het vast wel eens madame.

Mijn ‘Jaap de navigaap’ is een heerlijkheid. Vorige week ging ik lunchen in Apeldoorn en Japie bracht me er heen zonder hapering. En dat heb ik echt wel nodig want ik ben een kluns in het richtingsverkeer. Nou, afgelopen zondag was ik wel een beetje in de war van Jaap. Nooit gedacht dat ik nog eens in de war zou raken van een Jaap, edoch.

Na een verjaarsvisite bij buurmeisje Gerrita in Voorthuizen, moest Jaap mij leiden ‘naar huis’.

Als je de weg weet, een ritje van nog geen 10 minuten. Maar als je niet geboren bent in een gebied dat wordt gedomineerd door schuren, weilanden, bomen, bos, nog meer schuren en bomen en vooral weilanden, dan lijkt ALLES OP ELKAAR! HELP! Het eerste stuk kwam mij nog logisch en min of meer vertrouwd voor. Tot ik een zandweg werd opgestuurd. Jaap heeft een vrouwenstem, een nogal dwingende zou ik zeggen. Dus toen ik de aanwijzing om dat hobbelige zandweggetje in te slaan negeerde, kefte Jaap als een boze trol dat ik om moest keren en wel na 70 meter (waarom na 70 meter? Wordt hij/zij soms gesponsord door BP of Shell?). Ja, dáág. Dan zou ik tot in lengte van, op z’n minst nacht, tussen onbekende weilanden zwerven, met nog maar 1 Wilhelmina pepermuntje in mijn dashboardkastje en genoopt de condens van het achterraam te likken ten einde de ochtend te halen. Bekénde weilanden is tot daar aan toe, maar ónbekende?! Dus ik reed de kant op die mijn niet feilloze richtinggevoel aangaf. Jaap gaf de moed niet op. Ik had helemaal geen erg in het feit dat ik een rondje reed (het was al schemerig) en stond ik me daar toch weer voor dat pad! Oké, geen bordje “eigen weg”. Wel een boerderij aan het eind dus op z’n ergst kon ik daar op het erf tenminste keren en hoefde ik niet dat hele rot zandpad achteruit weer terug… Maar..! Oh wonder! Het pad ging links van de boerderij door en kreeg zelfs een naam “TRA” (dat betekent doorgang, maar dat wisten jullie wel hè?). De lucht kleurde steeds paarser en ik voelde me als in een licht unheimische roadmovie en verwachtte elk moment een psychopatische fietser met fietstassen met een rare vorm, die met enge, veelzeggende blik voor mijn auto op zou duiken uit het niets (of uit zo’n weiland dan) . Er dook helemaal niets op behalve een weg die ik herkende! Inch’allah! Japie, you’re my main man! Binnen 3 minuten was ik thuis.

Niet vergeten mijn voorraad Wilhelmina pepermuntjes aan te vullen.

De vogeltjes hebben de macht overgenomen in mijn tuin. Ik laat ze graag in de waan en zet allerlei lekkers voor ze klaar.

Zondag is het Sinterklaas, leuk!

Gedichtje? Kom maar op! J

Petit Joseph, écoute ma prière...